Περί Παρέμβασης στην Κρίση

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω

Περί Παρέμβασης στην Κρίση

Δημοσίευση από Psychoanalysis Forum Την / Το Τρι Μαρ 11, 2008 11:16 pm

Περί Παρέμβασης στην Κρίση

Εισαγωγή
Είδη Κρίσεων

Κρίσεις που προκύπτουν από «κρίσιμα περιστατικά» (Critical Incidence) ή Tραυματικές Κρίσεις
Χαρακτηριστικά του ατόμου που βρίσκεται σε Κρίση

Παρέμβαση στην Κρίση (Crisis Intervention)
Παρέμβαση
στην Κρίση: Βασικές αρχές
Παρέμβαση στην Κρίση: Παράγοντες αλλαγής
Παρέμβαση στην Κρίση: Διαχείριση του στρες σε κρίσιμα περιστατικά (Critical Incidence Stress Management, CISM)



Εισαγωγή

Μια
ψυχολογική κρίση συμβαίνει όταν ένα στρεσογόνο γεγονός ζωής διαταράσσει
την ικανότητα του ατόμου να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά. Πιο
συγκεκριμένα, μια κρίση μπορεί να θεωρηθεί ως μια αντιδραστική
κατάσταση όπου η ψυχολογική ομοιόσταση έχει διαταραχθεί, οι
συνηθισμένοι μηχανισμοί αντιμετώπισης του ατόμου έχουν αποτύχει να την
αποκαταστήσουν, και η οδύνη έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη
λειτουργικότητα του ατόμου [1, 2, 3, 4, 5].


Είδη Κρίσεων


περισσότερες κρίσεις ανήκουν στο φυσιολογικό φάσμα των εμπειριών της
ζωής που οι περισσότεροι άνθρωποι αναμένεται να συναντήσουν και από
όπου οι περισσότεροι θα μπορέσουν να αντεπεξέλθουν χωρίς τη βοήθεια
κάποιου ειδικού. Διακρίνονται σε:

Εξελικτικές Κρίσεις:
Πρόκειται για τις μεταβάσεις ανάμεσα στα στάδια της ζωής (γέννηση,
ενηλικίωση, γάμος, γηρατειά, θάνατος). Είναι κρίσεις γιατί μπορεί να
είναι περίοδοι έντονου και παρατεταμένου στρες, ειδικά αν δεν υπάρχει
επαρκής καθοδήγηση και υποστήριξη.

Περιστασιακές Κρίσεις:
Πρόκειται για τυχαίες καταστάσεις ή ξαφνικές αλλαγές στη ζωή του ατόμου
(π.χ. απώλεια εργασίας, εισοδήματος ή στέγης , ατύχημα, διάρρηξη,
απώλεια λόγω χωρισμού ή διαζυγίου κλπ.)

Περίπλοκες Κρίσεις:
Κρίσεις που συνδέονται με σοβαρή ψυχική ασθένεια, η
οποία μπορεί να αυξήσει τόσο τον αριθμό των κρίσεων όσο και την
ευαισθησία ενός ατόμου στην κρίση. Αμοιβαία, το στρες μιας κρίσης
μπορεί να οδηγήσει σε επεισόδιο ψυχικής ασθένειας σε αυτούς που είναι
ήδη ευάλωτοι.


Κρίσεις που προκύπτουν από "κρίσιμα περιστατικά" (Critical Incidence) ή Tραυματικές Κρίσεις:
Ως
"κρίσιμο περιστατικό" μπορεί να θεωρηθεί ένα οποιοδήποτε ψυχοπιεστικό
γεγονός που δυνητικά μπορεί να οδηγήσει σε κρίση αρκετά άτομα.
Ιδιαίτερης σημασίας για τις υπηρεσίες επείγουσας ψυχικής υγείας, είναι
τα ακραία ψυχοπιεστικά κρίσιμα περιστατικά όπως καταστροφές και
ανθρώπινες πράξεις βίας που μπορεί να οδηγήσουν σε ψυχολογικό τραύμα
και Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (Post Traumatic Stress Disorder,
PTSD [2, 6, 7, 8]. Tραυματικές κρίσεις ή κρίσιμα
περιστατικά μπορεί να συμβούν μπροστά σε πραγματικό ή απειλούμενο
θάνατο, σοβαρή σωματική βλάβη, ή κάποια άλλη απειλή έναντι της
σωματικής ακεραιότητας του θύματος. Κάποια άτομα μπορεί επίσης να
θυματοποιηθούν βλέποντας αυτά τα γεγονότα να συμβαίνουν σε άλλους [8].
Κρίσεις μπορεί επίσης να προκύψουν ως το αποτέλεσμα μιας αντίφασης
ανάμεσα σ' αυτό που βιώνει το άτομο και μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση [2].


Χαρακτηριστικά του ατόμου που βρίσκεται σε Κρίση

Συχνά,
τα θύματα τέτοιων τραυματικών γεγονότων βιώνουν αίσθηση αδυναμίας του
βασικού ελέγχου του περιβάλλοντός τους, της διατήρησης δεσμών με άλλους
ανθρώπους και δυσκολία προγραμματισμού και προσδιορισμού στόχων για το
μέλλον [3, 4, 6]. Επίσης, μπορεί να παρουσιάζουν
ψυχοσωματικά συμπτώματα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με το υπερβολικό
στρες που βιώνουν (υπερδιέγερση, απώλεια όρεξης, ύπνου, στηθαγχικό
άλγος, ταχυκαρδίες, γαστρεντερικά προβλήματα κ.α.), ξαφνική αναβίωση
του τραυματικού γεγονότος και τάσεις απόσυρσης από τις καθημερινές
δραστηριότητες [6, 7, 9]. Εάν δεν γίνει έγκαιρη αντιμετώπιση η επίδραση των τραυματικών γεγονότων μπορεί να είναι βαθιά και μακροχρόνια.


Παρέμβαση στην Κρίση (Crisis Intervention):
Ορισμός
Η
παρέμβαση στην κρίση ορίζεται ως η παροχή επείγουσας ψυχολογικής
βοήθειας σε θύματα κρίσης έτσι ώστε να διευκολυνθεί η επιστροφή τους σε
ένα ικανοποιητικό επίπεδο λειτουργικότητας και να εμποδιστεί ή να
μειωθεί η πιθανή αρνητική επίδραση του ψυχολογικού τραύματος [10].


Παρέμβαση στην Κρίση: Βασικές αρχές


  • Παρεμβαίνουμε άμεσα:
    Εξ ορισμού οι κρίσεις είναι συναισθηματικά επικίνδυνες καταστάσεις που
    βάζουν τα θύματα σε υψηλό κίνδυνο για δυσπροσαρμοστικές τακτικές
    αντιμετώπισης ή ακινητοποίηση. Η επί τόπου παρουσία του προσωπικού
    επείγουσας ψυχικής υγείας, όσο το δυνατόν πιο σύντομα, είναι ιδιαίτερα
    σημαντική.
  • Σταθεροποιούμε:
    Ενας βασικός και άμεσος στόχος είναι η σταθεροποίηση των θυμάτων ή της
    κοινότητας-θύματος με την ενεργό κινητοποίηση πόρων και υποστηρικτικών
    δικτύων. Αυτού του είδους η κινητοποίηση παρέχει στα θύματα τα
    απαραίτητα εργαλεία ώστε να αρχίσουν να λειτουργούν αυτόνομα.
  • Διευκολύνουμε την κατανόηση:
    Ενα άλλο σημαντικό βήμα για την αποκατάσταση του προηγούμενου της
    κρίσης επιπέδου λειτουργικότητας των θυμάτων είναι να διευκολύνουμε την
    κατανόησή τους σχετικά με ότι έχει συμβεί. Αυτό επιτυγχάνεται
    συλλέγοντας τα γεγονότα σχετικά με το τι συνέβη, ακούγοντας τα θύματα
    να διηγούνται την εμπειρία τους, ενθαρρύνοντας την έκφραση δύσκολων
    συναισθημάτων, και βοηθώντας τους να κατανοήσουν την επίδραση του
    κρίσιμου γεγονότος.
  • Εστιάζουμε στην επίλυση του προβλήματος (Problem
    - Solving): Η ενεργητική υποστήριξη των θυμάτων ώστε να χρησιμοποιήσουν
    τους διαθέσιμους πόρους και να ανακτήσουν τον έλεγχο, αποτελεί μια
    σημαντική στρατηγική του προσωπικού επείγουσας ψυχικής υγείας.
    Βοηθώντας το θύμα στην επίλυση των προβλημάτων, μέσα στα πλαίσια
    εναλλακτικών που το ίδιο αισθάνεται ότι είναι εφικτές, ενισχύεται η
    αυτόνομη λειτουργία του.
  • Ενθαρρύνουμε την αυτονομία: Παρόμοιας
    σπουδαιότητας με την έμφαση στην επίλυση προβλημάτων αποτελεί και η
    έμφαση στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των θυμάτων στον εαυτό τους,
    ως ένα πρόσθετο μέσο για την αποκατάσταση της αυτόνομης λειτουργίας
    τους και την αντιμετώπιση των συνεπειών του τραυματικού γεγονότος. Τα
    θύματα θα πρέπει να υποστηριχθούν στο να αντιμετωπίζουν τα άμεσα
    προβλήματα, να αναπτύσσουν πρακτικές στρατηγικές για την επίλυσή τους
    και να εφαρμόζουν αυτές τις στρατηγικές για να αποκαταστήσουν μια πιο
    φυσιολογική ισορροπία.


Παρέμβαση στην Κρίση: Παράγοντες αλλαγής

Οι συγγραφείς που έχουν ασχοληθεί με τη μελέτη των διαδικασιών παρέμβασης στην κρίση [7, 10, 11] έχουν προτείνει με αξιοσημείωτη ομοφωνία τρεις παράγοντες που θεωρούνται σημαντικοί για την αλλαγή στις διαδικασίες κρίσης: αποφόρτιση, κοινωνική υποστήριξη και προσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης.

Η ικανότητα να μοιραστεί κανείς την αρνητική συναισθηματική επίδραση
ενός τραυματικού γεγονότος θεωρείται σημαντικό βήμα για τη διαδικασία
ανάρρωσης. Το να μπορεί να μοιραστεί τον τρόμο για αυτά τα κρίσιμα
γεγονότα επιτρέπει στο θύμα να μοιραστεί το φόβο, να κατανοήσει τις
επιπτώσεις και να αρχίσει να λειτουργεί και πάλι αυτόνομα. Παρομοίως,
τα δίκτυα κοινωνικής υποστήριξης παρέχουν στα θύματα στήριξη,
συντροφικότητα, πληροφόρηση και πρακτική βοήθεια σε ένα καινούριο
ξεκίνημα. Οι προσαρμοστικές στρατηγικές αντιμετώπισης περιλαμβάνουν
τόσο γνωστικές όσο και συμπεριφοριστικές δεξιότητες, με έμφαση στη
συλλογή πληροφοριών, τη γνωστική εκτίμηση, τις ρεαλιστικές προσδοκίες
και την απόκτηση νέων ικανοτήτων. Οι τρεις παράγοντες μπορούν να
επιτευχθούν μέσω της εφαρμογής των αρχών που αναφέρθηκαν παραπάνω και
θα πρέπει να καθοδηγούν τις προσπάθειες των επαγγελματιών επείγουσας
ψυχικής υγείας.


Παρέμβαση στην Κρίση: Διαχείριση του στρες σε κρίσιμα περιστατικά (Critical Incidence Stress Management, CISM)

Ο όρος "CISM" είναι σχετικά καινούριος στη βιβλιογραφία [7, 10].
Πρόκειται για ένα oλοκληρωμένο σύστημα παρέμβασης στην κρίση
αποτελούμενο από πολλαπλά στοιχεία που λειτουργικά εκτείνονται σε
ολόκληρο το χρονικό φάσμα μιας κρίσης. Οι παρεμβάσεις ποικίλουν από την
φάση προ-κρίσης, την οξεία φάση και την περίοδο που ακολουθεί μετά την
κρίση. Το CISM θεωρείται επίσης ολοκληρωμένο γιατί αποτελείται από
παρεμβάσεις που μπορούν να εφαρμοστούν σε άτομα, μικρές ομάδες ή ομάδες
μεγάλου αριθμού ατόμων, οικογένειες, οργανώσεις ακόμη και ολόκληρες
κοινότητες. Περιλαμβάνονται οι εξής στρατηγικές: 1) προετοιμασία πριν
την κρίση 2) οργάνωση του προσωπικού δημόσιας ασφάλειας καθώς και
ενημέρωση μεγάλων ομάδων σχετικά με τη διαχείριση κρίσεων π.χ. για
πολίτες- θύματα τρομοκρατίας, μαζικών καταστροφών, κρίσεων στην
κοινότητα, σχολικές τραγωδίες και τα συναφή 3) παρέμβαση σε οξεία κρίση
για μεμονωμένα άτομα 4) σύντομες συζητήσεις σε μικρές ομάδες
(defusings) που βοηθούν στη μείωση οξέων συμπτωμάτων 5) παρέμβαση σε
οικογένειες 6) παρεμβάσεις οργανωτικού χαρακτήρα 7) παραπομπές για
περαιτέρω ψυχολογική αξιολόγηση και θεραπεία, όπου ενδείκνυται.

Τα στοιχεία για την εκδήλωση κρίσιμων γεγονότων παγκοσμίως είναι
συγκλονιστικά. Αυτές οι επείγουσες καταστάσεις είναι συχνές και κανένα
έθνος ή ομάδα ανθρώπων δεν εξαιρείται από τέτοια γεγονότα. Αντίστοιχα,
προφανής είναι ο ανθρώπινος πόνος, σωματικοί τραυματισμοί, θάνατοι, και
το επακόλουθο ψυχολογικό τραύμα και μετατραυματικό στρες σε επιζήσαντα
θύματα ή μάρτυρες αυτών των κρίσιμων γεγονότων. Ολα αυτά υποδεικνύουν
την ανάγκη για προληπτικές και θεραπευτικές παρεμβάσεις από
εξειδικευμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας [12, 13, 14].

Ενα
ολοκληρωμένο σύστημα παρέμβασης στην κρίση που φιλοδοξεί να καλύπτει
τις ανάγκες του φάσματος από την πρόληψη έως την άμεση αντιμετώπιση,
προϋποθέτει την επιτυχή λειτουργία ορισμένων τεχνολογικά προηγμένων
τομέων, όπως η τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής στήριξης, το διαδίκτυο,
και η τηλεψυχιατρική. Ακολουθεί σύντομη περιγραφή της βοήθειας που
μπορεί να προσφέρουν οι τομείς αυτοί σε περιπτώσεις ανάγκης παρέμβασης.

http://www.prosarmogi.gr/psychological-outburst/info.html

Psychoanalysis Forum
Admin
Admin

Αριθμός μηνυμάτων : 256
Ηλικία : 40
Location : Greece
Job/hobbies : Psychologist - Psychanalyste en formation
Registration date : 04/03/2008

Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης